blog

Het is een zin die ik vaak hoor van ouders. En elke keer blijf ik er even bij stilstaan. Wat bedoelen we eigenlijk wanneer we zeggen dat we willen dat een kind gelukkig is? Wanneer is een kind gelukkig?
Vaak lijkt “gelukkig zijn” te betekenen dat er geen pijn is. Geen teleurstelling, geen afwijzing, geen onzekerheid.
Alsof geluk vooral de afwezigheid is van alles wat moeilijk voelt. Maar het leven van een kind bestaat daar niet juist ook uit? Van dingen die niet lukken, van zich even alleen voelen, van zoeken, proberen en opnieuw beginnen.
Als ouder kun je het gevoel hebben dat je verantwoordelijk bent voor hoe dat verloopt. Dat het jouw taak is om het zo soepel mogelijk te maken. Om te voorkomen dat je kind zich slecht voelt, maar wat als jouw rol niet is om het pad glad te strijken, maar om ernaast te lopen?

Maar wat als jouw rol niet is om het pad glad te strijken, maar om ernaast te lopen?

Aanwezig te zijn, zonder alles over te nemen.
Ruimte te laten, zonder los te laten.

De wens dat je kind gelukkig is, raakt vaak ook iets van jezelf.
Misschien iets wat je gemist hebt, of iets waarvan je hoopt dat jouw kind het nooit hoeft te voelen. Dat is heel menselijk.
Tegelijk kan daar een verschuiving ontstaan, waarin je niet alleen afstemt op je kind, maar ook stuurt vanuit je eigen verlangen om het anders of beter te doen dan je zelf hebt ervaren.
Kinderen zijn verschillend. De één keert meer naar binnen en heeft behoefte aan rust en verwerking, de ander zoekt juist beweging en expressie. De één wil woorden, de ander nabijheid. Geen van beide is meer of minder goed, en geen van beide zegt op zichzelf iets over “gelukkig zijn”.

Wellicht ligt de vraag daarom niet zozeer in of een kind gelukkig is, maar in hoe het leert omgaan met alles wat het voelt. Met plezier én met ongemak. Met vertrouwen dat het daarin gedragen wordt, maar het niet alleen hoeft te vermijden.
En misschien is dat ook precies het punt waarop je als ouder soms kunt merken dat je het niet alleen hoeft te doen.
Misschien is dat wel het punt waarop het ingewikkeld wordt. Omdat je merkt dat wat je voelt, wat je denkt en wat je doet niet altijd meer helemaal op elkaar aansluit.
Dat je het goede wilt voor je kind, maar soms niet precies weet wat dat dan is.
Juist daar kan het helpend zijn om even samen te kijken. Niet omdat je het niet goed doet, maar omdat je het serieus neemt.

Januari ligt inmiddels weer achter ons . Voor veel mensen is dat tegenwoordig ook de maand waarin ze een tijdje geen alcohol drinken.
Wellicht heb je er zelf ook aan meegedaan. Of ken je iemand die een maand lang geen alcohol wilde drinken.
Zo’n periode zonder alcohol wordt vaak gezien als een soort reset na de feestdagen, maar eigenlijk vind ik de vraag erachter nog interessanter.

Wat zegt het dat we een speciale maand nodig hebben om even niet te drinken?
Niet omdat iedereen een probleem heeft met alcohol. Integendeel. De meeste mensen die drinken functioneren prima in hun werk,
hun gezin en hun sociale leven.

En toch hoor ik steeds vaker mensen zeggen dat ze eigenlijk wel wat minder zouden willen drinken. Niet per se stoppen, maar wel anders.
Bijvoorbeeld omdat ze merken dat alcohol invloed heeft op hun slaap, of op hun energie, of omdat het ongemerkt een gewoonte is geworden:
een glas wijn na een drukke dag, bij het koken, of tijdens een gezellig avondje met vrienden.
Wat veel mensen verrast, is dat minder drinken vaak niet alleen een kwestie is van wilskracht. Alcohol speelt op meerdere niveaus een rol.

minderen is niet alleen een kwestie van wilskracht.

Alcohol speelt namelijk op meerdere niveaus een rol.

En juist daardoor ontstaat bij veel mensen iets wat minder zichtbaar is,
maar wel herkenbaar: een soort interne strijd. Aan de ene kant de gedachte:
“Misschien zou ik eigenlijk wat minder willen drinken.” En aan de andere kant de gewoonte,
de gezelligheid of het moment waarop een glas wijn vanzelfsprekend voelt.

In mijn werk als therapeut zie ik regelmatig hoe dit soort patronen werken in het dagelijks leven.
Tegelijkertijd merkte ik ook in mijn eigen leven hoe vanzelfsprekend alcohol kan worden in bepaalde situaties.
Dat maakte me nieuwsgierig naar een vraag die eigenlijk veel breder is dan alleen alcohol:

Waarom doen we soms dingen die we eigenlijk niet echt willen?

Vaak ligt het antwoord niet alleen in discipline of wilskracht, maar in de patronen en gewoontes die we in de loop van de jaren
hebben opgebouwd.Misschien begint verandering daarom niet bij streng zijn voor jezelf.
Maar bij iets anders.
Bij nieuwsgierig kijken naar je eigen relatie met alcohol.
Zonder oordeel, wel met aandacht, want soms begint echte verandering precies daar.

---

Tags:
alcohol minderen – relatie met alcohol – gewoontes – therapie Twello – patronen veranderen – (belemmerende) overtuigingen.

 

Een nieuwe fase in Twello

De afgelopen maanden heb ik vooral gewerkt met mensen die ik al kende uit mijn tijd in Amstelveen. Cliënten die mij zijn blijven volgen na mijn verhuizing naar Twello. Dat voelde vertrouwd en kloppend, zeker in een periode waarin er voor mij zelf veel veranderde.

Inmiddels zijn we een paar maanden verder en merk ik dat er iets verschuift. Mijn nieuwe praktijkruimte is af. Verbouwd, ingericht, rustig. En ik voel dat ik zelf ook echt geland ben. Niet meer in de verhuisstand, niet meer in de tussenfase, maar aanwezig op de plek waar ik nu werk.

Wat daarbij verandert, is niet mijn werk, maar mijn focus. Naast de mensen die ik al langer begeleid, ontstaat er ruimte voor nieuwe cliënten uit Twello, Deventer, Apeldoorn en omgeving. Mensen die mij nog niet kennen, maar die hier in de regio op zoek zijn naar begeleiding die verder gaat dan alleen praten.

Wat het voor mij extra bijzonder maakt, is dat dit samenvalt met mijn twintigste jaar als therapeut. Rond 2005/2006 begon ik mijn praktijk in Amstelveen, toen nog met vooral hypnotherapie en yoga, en inmiddels met alles wat ik onderweg heb geleerd en verdiept. Twintig jaar werken met mensen, met patronen, met wat vastloopt en weer in beweging wil komen.

Ik merk dat dit geen ‘opnieuw beginnen’ is, maar een natuurlijke volgende stap. Alsof mijn praktijk nu pas echt zijn vorm krijgt. De ruimte klopt, mijn aandacht klopt, en het werk dat ik doe voelt steviger en helderder dan ooit.

De deur staat open. Letterlijk en figuurlijk. En ik zit hier. Op mijn plek.

Mail gerust

Soms moet je eerst alles loslaten voordat je kunt ontdekken waar je écht wilt zijn. Dat heb ik de afgelopen tijd aan den lijve ondervonden. Na bijna twintig jaar een bloeiende hypnotherapiepraktijk en yogastudio in Amstelveen te hebben gehad, kwam de klap: te veel hooi op mn vork, mijn praktijk opgegeven, een verhuizing naar Barchem en nu weer een verhuizing naar Twello. En ergens onderweg verloor ik niet alleen mijn werk, maar ook mezelf een beetje.

Ik dacht dat ik een pauze nodig had, maar die ‘pauze’ voelde eerder als stilstaan in drijfzand. Want wat doe je als je altijd gewend bent geweest om anderen te begeleiden en ineens zelf niet meer weet welke kant je op wilt?

Mijn eigen spiegel

En toen was daar Lily, mijn onstuimige, ontembare Labrador-Weimaraner mix. Een hond die mij haarfijn liet zien hoezeer ik snakte naar vrijheid en beweging, terwijl mijn lijf en omstandigheden me steeds terugfloten. Waar ik dacht dat ik haar moest opvoeden, werd zij juist mijn spiegel. Haar ongeduld, haar grenzeloze energie en haar behoefte aan ruimte – allemaal dingen waar ik zelf mee worstelde.

Ik merkte dat ik vooral boos werd als Lily ‘te veel’ vroeg. Maar vroeg zij echt te veel, of voelde ik me gewoon machteloos omdat ik zelf niet kon geven wat ik diep van binnen ook nodig had?

Therapiepraktijk Twello: Een nieuwe start

Nu ik in Twello een nieuwe praktijk begin, wil ik dit soort inzichten meenemen. Want therapie is voor mij nooit alleen praten en analyseren geweest. Het is ervaren, spiegelen, voelen wat er echt speelt onder de oppervlakte. Soms confronterend, soms bevrijdend, maar altijd een stap dichter naar wie je werkelijk bent.

Mijn kracht ligt in het herkennen van patronen, het blootleggen van onbewuste overtuigingen en het helpen van mensen die vastlopen. Of dat nu door stress, oude conditioneringen, of simpelweg door het gevoel dat ze ‘te veel’ moeten doen om goed genoeg te zijn.

Vanuit mijn eigen reis jouw pad begeleiden

Ik weet hoe het is om je richting kwijt te zijn, om het gevoel te hebben dat je ‘moet’ terwijl je niet weet wat. Maar ik weet ook dat er altijd een manier is om weer in beweging te komen, ook als dat begint met stilstaan.

Dus ja, hier ben ik dan. Niet meer in Amstelveen, niet meer in Barchem, maar in Twello, waar ik met een frisse blik mijn praktijk opbouw. Geen grootse lancering, geen perfect uitgewerkte plannen – gewoon een stap zetten en zien waar die naartoe leidt.

Herken je dat? Dat je ergens weet dat je iets anders wilt, maar dat je nog niet precies weet hoe? Dan ben je hier op de juiste plek. Niet om antwoorden voorgekauwd te krijgen, maar om samen op zoek te gaan naar wat er écht nodig is om weer vooruit te kunnen.

Welkom bij Therapiepraktijk Twello. Laten we samen ontdekken wat voor jou de volgende stap is…